“तुम्ही पुरुषच का?”

आपला देश पूर्वीपासूनच पुरूषप्रधान देश आहे असे म्हटले जाते. पण आपण जर जुना इतिहास पाहिला तर त्यात वर्णन झालेल्या सर्व पुरुषांचे कार्यच त्यांचे पुरुषत्व सिद्ध करते.

निदर्शनास आणून द्यायचे झाले तर आपल्या इतिहासात कधीही महिलांवर पुरूषी अत्याचाराचे आपल्याच पुरूषांकडून झालेले दाखले पहायला मिळत नाहीत.आणि जर काही प्रकार झाले तर त्यावेळची शासनव्यवस्था किंवा राजेशाही अशा पद्धतीने चालवली जायची की, कोणताही पुरुष महिलांबाबत अत्याचार तर दूरच पण तसे विचारही करताना दहा वेळेस विचार करतील.

काळ बदलत गेला ,सामाजिक परिस्थिती बदलत गेली त्याचप्रमाणे समाजातील महिलांचे स्थान ही बदलत गेले. ‘महात्मा ज्योतिबा फुले’ व ‘सावित्रीबाई फुले’ या दोन व्यक्तींना समाजबदलाचे खूप श्रेय जाते. सावित्रीबाई फुले यांच्यामुळे तर समाजात महिलांना ‘चूल आणि मूल’ सोडूनही त्यांचे अस्तित्व आहे याची जणू जाणीवच करून दिली. अगदी त्याचप्रमाणे महिलांनी सुद्धा स्वतःचे समाजातील स्थान निर्माण केले व आपल्या पुरूषप्रधान देशातही त्यांनी स्वतःचे अस्तित्व सिद्ध केले. 

हळूहळू समाजानेही त्यांचे कार्य, त्यांचे समाजातील स्थान याचा स्वीकार केला व महिलांना समानतेची वागणूक मिळू लागली. समाजात महिलाही पुरूषांच्या बरोबरीने सहभागी होऊन स्वतःला सिद्ध करु लागल्या.

पण अगदी अलीकडच्या काळात जर आपण पाहिले तर महिलांवर होणारे अत्याचार, त्यांना सामोरे जाव्या लागणार्‍या समस्या याचे प्रमाण एवढे वाढले आहे की, प्रत्येक पालकांना काळजी वाटू लागली आहे की आपली मुलगी व्यवस्थित असेल का? ती नको त्या प्रसंगाला सामोरे तर जावे लागणार नाही ना? कोणी तिला त्रास तर देत नसेल ना? असे अनेक प्रश्नांनी पालक त्रस्त असतात.

यासाठी अनेक गोष्टी जबाबदार असतीलही पण मला वाटते तंत्रज्ञान सुद्धा तेवढेच जबाबदार आहे. तंत्रज्ञानामुळे समाज इंटरनेटशी तर जोडला गेलाच शिवाय त्याच इंटरनेटचा वापर नको त्या कारणांसाठी सुद्धा व्हायला लागला.

सांगायचेच झाले तर काही इंटरनेटवरील गोष्टी पाहून पुरुष अगदी तसेच विचार करायला लागतात व याचा फरक पडतो तर त्यांच्या मानसिकतेवर. कारण पुरुषप्रधान देशात महिलांना कमी न समजण्याची कुठे सुरुवात झाली तोवर या कारणांमुळे पुरुषी मानसिकता पुन्हा बदलू लागली. 

पुरुष पुन्हा एकदा महिलेला एक सुंदरता आणि वासनेची मूर्ती म्हणून पहायला लागला व स्वतःचे पुरुषत्व कशात असते हे विसरू लागला. असे म्हणतात की ‘सुंदरता हा महिलेचा दागिना आहे’. पण हाच दागिना तिच्यासाठी शाप ठरत असल्याचे पहायला मिळते. कारण पुरुषांची मानसिकतेची पातळी एवढी खालावली की, स्त्रीचे रक्षण करणे हे पुरुषत्वाचे लक्षण असते हेच तो विसरला.

पुरुषत्व सिद्धच करायचे असेल तर प्रत्येक समाजातील स्त्रीचा आदर सन्मान करून सिद्ध करावे. नाहीतर नुसतेच महिला दिन ,मदर्स डे अशा ठराविक दिवशीच त्यांच्याबद्दलचा आदर दाखवायचा व दुसर्‍याच दिवशी मुलीकडे पाहताना तीला स्वतःला लाज वाटेल एवढ्या वाईट नजरेने पहायचे. हेच पुरुषत्व आहे का? स्त्री ही समाजातील एक महत्वाची पैलू नाही का? ती फक्त सुंदरतेची व वासनेचीच मूर्ती आहे का? तुमची मानसिकता एवढ्या खालच्या पातळीवर जाणार आहे का? तिच्याबाबतीत आपण चांगले शब्दही वापरू शकत नाही का? ज्या देशात स्त्रीने अगदी सुरुवातीपासून पुरुषांच्या खांद्याला खांदा देऊन साथ दिलीय तिच्याबाबतीत आपण कसे वागतोय? 

मला वाटते या सगळ्याचा विचार करून आपले पुरुषत्व दाखवून द्या व प्रत्येक महिलेचा आदर सन्मान करा तेही कृतीतून 🙏

शेवटी स्वतःलाच एकदा प्रश्न विचारून पहा 

“तुम्ही पुरुषच का? ” उत्तर तुम्हीच शोधा 🙏

Advertisements

सोहऽशल मिडिया!

आज नवीन व सर्वांचा आवडता विषय मांडण्याचा एक प्रामाणिक प्रयत्न करतोय.

या ब्लॉगच्या सुरुवातीला एक किस्सा सांगावासा वाटतो तो असा, पहिला ब्लॉग लिहिल्यावर सर्वांनी कौतुक केले कोणी चुका सांगून मला त्या टाळता याव्यात याविषयी सांगितले.पण एकाने मला विचारले की, ” ब्लॉग तर काल्पनिक किंवा कथा याप्रमाणे असतात तू तर तुझ्या वैयक्तिक मतांविषयी लिहितोय”. मी म्हटले की,”ब्लॉग कसे लिहतात ते मला जरी जमले नाही तरी चालेल पण लोकांपर्यंत माझे म्हणणे मांडण्याचा मी प्रयत्न करतोय,तो ही जिवंत आणि महत्वाच्या विषयांवर एवढेच.”

या विषयाला असे नाव देण्याचे कारण म्हणजे सोशल मिडिया मानवनिर्मित असूनही आजकाल तो आपल्यालाच सहन होत नसल्याचे माझ्या निदर्शनास आलेय.

सोशल मिडिया ही सुरुवातीला डिजीटल युगातील सर्वात महत्वाची आणि मोठी क्रांती मानली गेली. कारण यामुळेच की काय हजारो किलोमीटर अंतरावर असूनही माणसे एकमेकांना जोडली जाऊ लागली व एकमेकांशी कनेक्ट झाली. त्याचा फायदा असाही झाला की माणसांच्या नवीन ओळखी निर्माण होऊ लागल्या, एकमेकांच्या जीवनशैली,विचार शेअर करता येऊ लागले. यामुळे झाले असे की, लोकांची सोशल मीडियाकडे कूच वाढू लागली व त्याचा वापर वाढू लागला. एकामुळे दुसरा, दुसर्‍यामुळे तिसरा असे अनेक लोक सोशल मिडियाशी जोडले गेले. त्याचा फायदा , आनंद, उपयोग लोक करून घेऊ लागले

आपल्या आवडीनिवडी,  आपले मत मांडण्यासाठी सोशल मिडिया हे माध्यम बनले आणि त्याचा वापर वाढतच गेला. तो सध्या पाहता जगाच्या प्रत्येक कानाकोपऱ्यात पोहोचलाय.आणि त्याचा उपभोग, आनंद लोक घेऊ लागले.

पण ते म्हणतात ना की ‘अति तिथे माती ‘ असे काहीसे व्हायला वेळ लागत नाही. सोशल मिडियाचा जसजसा वापर वाढला तसेच त्याचा अतिरेक ही व्हायला लागला आणि माणसाने या सुरूवातीला काल्पनिक वाटणाऱ्या गोष्टींचा प्रत्यक्ष जीवनाशी संबंध लावायला चालू केले. खाजगी जीवनसुद्धा त्याच्याशी जोडले गेले. सुरुवातीला विचारांची देवाणघेवाण करताना आनंदात वाटणाऱ्या माणसांमध्ये मतभेद मांडताना मात्र वैयक्तिक मतभेदांची जागा वादाने घेतली.

कोणीतरी आपल्याला सोशल मिडिया सारख्या काल्पनिक जगात जरी कोणी काही बोलले तरी आपण त्याचा थेट प्रत्यक्ष जीवनात काही परिणाम होणार आहे का?  प्रत्यक्ष जीवनाचा त्याच्याशी किती संबंध आहे? सोशल मिडियावर वादविवाद घालून कोणती गोष्ट साध्य होणार आहे का? ज्या गोष्टींसाठी आपण त्याचा फायदा करून घ्यायला पाहिजे तसे होते का? कोणत्या गोष्टींना किती महत्व द्यायचे? असे अनेक प्रश्न निर्माण व्हायला लागले.

सध्या सर्वात जास्त वादाचे कारण ठरणाऱ्या गोष्टी म्हणजे कोणीतरी महान पुरूषांबद्धल, राजकीय व्यक्तींबद्दल तसेच जे महान किंवा मोठे लोक आहेत त्यांच्याबद्दल अपमानास्पद किंवा अपशब्द वापरून पोस्ट टाकणे. पण तसे पाहिले तर त्या एका पोस्टने त्या व्यक्तिंचे महानत्व कमी होणार आहे का? बर जरी आपण त्यातून वाद घातले,दंगल किंवा जाळपोळ घडवून आणल्या तर त्याचा परिणामही आपल्यालाच भोगायचे आहेत? त्यातून काय आणि गोष्टी साध्य होतात? अशा अनेक प्रश्नांबद्दल आपण विचार करतो का?  

जर तसा योग्य विचार केला तर मला नक्कीच वाटते की, आपण अशा पोस्ट किंवा शब्द वापरताना नक्कीच एकदा तरी विचार करू.

ज्या सोशल मिडिया चा वापर सुरुवातीला वैयक्तिक विचारांशी होता तोच पुढेपुढे जाऊन त्याची जागा राजकारण,जातीयवाद,श्रेष्ठत्व यांसारख्या गोष्टींनी घेतली व यातून वाढत गेले ताणतणाव व वाद.

वाद घालणे किंवा एखाद्याला त्रास देणे एवढे सोप्पे होऊन बसले की कोणतीही ओळख न वापरता, कोणतेही नाव वापरून, पाहिजे तसे शब्द वापरता येऊ लागले. त्याचा परिणाम असाही दिसून येतो की मानसिक रोगांचे निर्माण व्हायला वेळ लागला नाही. व ज्याचा फायदा माणसांना व्हावा या हेतूसाठी मानवानेच बनवलेल्या ‘सोशल मिडिया’ ने त्याची जागा माणसासाठीच त्रासदायक ठरणाऱ्या गोष्टीची घेतली.

आपण जेवढे सोशल मिडिया च्या माध्यमातून एकमेकांशी जोडले गेलो तेवढेच त्याचे एक विश्व निर्माण होऊ लागले. आपणाशी सोशल मिडियावर बोलणारी व्यक्ती प्रत्यक्ष जीवनात कशी असेल हे माहित नसतानाही आपण त्याची एक काल्पनिक इमेज बनवायला लागलो. त्या माणसाने वापरलेले ठराविक शब्द, त्याने मांडलेल्या काही गोष्टी यावरूनच आपण त्या व्यक्तीबद्दल मत निर्माण करून त्या व्यक्तीविषयी एक काल्पनिक का असेना पण तसेच विश्व निर्माण करू लागलोय. मग ती व्यक्ती प्रत्यक्षदर्शी कशीही असो आपल्याला त्याच्याशी काहीच देणेघेणे नसते.

हल्ली सर्वात जास्त चर्चेचा विषय म्हणजे ‘सोशल मिडिया वापरावा की वापरू नये’ यावर मी माझे मत असे सांगेन की, मी जे मुद्दे मांडलेत ते तुम्हाला पटो किंवा न पटो पण मी तुमच्यापर्यंत सोशल मिडिया मार्फतच पोहोचवलेत एवढे लक्षात घ्या.

सोशल मिडिया विषयीचे माझ्याकडे असलेले सर्व मुद्दे मांडण्याचा एक प्रामाणिक प्रयत्न केलाय, अपेक्षा यावर तुम्ही नक्कीच विचार कराल 🙏

Twitter :@DnyaneshwarGk7 

मो.नं  +919921846483

‘भारतीय स्पोर्ट्सची अवस्था’

नमस्कार, हा माझा पहिलाच ब्लॉग लिहिण्याचा प्रयत्न 🙏

सुरुवातीला मी सांगू इच्छितो की या ब्लॉग मध्ये मी कोणत्याही  खेळाला कमी लेखत नाहीये, फक्त एक बाजू मांडण्याचा प्रयत्न करतोय . मी स्वतः क्रिकेट,फुटबॉल, खो-खो, अॅथलेटिक्स चा खेळाडू होतो त्यामुळे कोणत्याच खेळाचा अपमान मी करू शकत नाही.

आपल्या १२५ करोड लोकांच्या देशाला जागतिक स्तरावरील खेळाच्या स्पर्धेत, एक-एक पदक मिळवण्यासाठी झगडावे लागतेय.याहून दुर्दैवी गोष्ट कोणतीच नाही असे वाटते.कारण आपल्या पेक्षा कमी लोकसंख्या असलेले, कमी प्रगत असलेले देश सुद्धा आपल्या पेक्षा पदकाच्या संख्येत पुढे असतात. 

क्रिकेट हा आपल्याकडील सर्वात प्रिय खेळ. पण तेवढेच महत्व आपण इतर खेळांना देतो का? जो खेळ फक्त बोटावर मोजता येतील एवढे देश खेळतात त्यात आपण पुढे, पण आपल्याच राष्ट्रीय खेळ ‘हाॅकी’ ची आजची स्थिती काय आहे? .मेजर ध्यानचंद यांनी ज्या हॉकीला सातासमुद्रापार नेले त्यांना सचिन तेंडुलकर प्रमाणे ‘भारतरत्न’ मिळाला का?ऑलिम्पिक स्पर्धेत आपला देश एवढा मागे का? असे खूप प्रश्न निर्माण होतात.

याबाबतीत मी कोणालाही दोष देण्यापेक्षा लोकांच्या मनस्थितीला दोष देईन. कारण आपण जर युरोपियन किंवा अमेरिकन देश पाहिले तर त्या लोकांची मनस्थिती अशी असते की ,जो खेळ कमी वेळात खेळला जाऊन जागतिक स्तरावर देशाचे नाव करेल असाच खेळ ते लोक करियर साठी निवडतात. त्यादृष्टीने त्यांचे प्रयत्न लहानपणापासूनच चालू असतात. त्यांच्या घरचे, नातेवाईक त्यांना लहानपणापासूनच त्यासाठी प्रोत्साहन, मार्गदर्शन करतात. आपल्याकडे असे खूप कमी पाहायला मिळते.

‘स्वतःचे करिअर फक्त ठराविक गोष्टींमध्येच आहे’ असा विचार बदलून प्रत्येकाने स्वतःला, घरातील मुलांना, नातेवाईक यांपैकी कोणालाही  खेळामध्ये करिअर करण्यासाठी प्रोत्साहन किंवा मार्गदर्शन करावे. माझ्या मते जर आपण आपल्या मुलांना वैयक्तिक खेळांसाठी प्रोत्साहित करावे,कारण वैयक्तिक खेळ हा असा प्रकार आहे ज्यात  त्यांच्या कष्टाचे फळ स्वतःच मिळवता येते. आणि जे खेळ आंतरराष्ट्रीय स्तरावरील आहेत त्या खेळात करिअर साठी मुलांना प्रोत्साहन करावे.

आजकाल उदय शंकर, नीता अंबानी असे बरेच लोक आहेत जे भारतीय स्पोर्ट्स साठी प्रयत्न करतायत त्यांना माझा सलाम.

सध्या आधुनिक युगात मुलांना मैदानी खेळांसाठी प्रोत्साहित करणे हे खरतर पालकांसाठी आव्हानच झाले आहे.  कारण डिजिटल युग म्हणता म्हणता तेच मैदानी खेळांसाठी शाप ठरत आहे त्यामुळे शेवटी एकच सांगावेसे वाटते की, आपल्या मुलांना खेळासाठी प्रोत्साहित करा, एक दिवस तेच तुमचे आपल्या, देशाचे नाव मोठे करणार आहेत. आणि अपेक्षा आहे एक दिवस आपल्या देशाचा खेळाच्या बाबतीत आंतरराष्ट्रीय स्तरावर दबदबा निर्माण व्हावा व ऑलम्पिक सारख्या स्पर्धेत पदक यादीत उच्च स्थान गाठावे.🙏